O parafii

Zanim powstała Parafia

Powstanie Starej Iwicznej (dawniej Alt Ilvesheim) podobnie jak leżących nieopodal miejscowości Nowa Iwiczna (dawniej Neu Ilvesheim), Józefosław (dawniej Ludwigsburg) oraz części Piaseczna os. Orężna (dawniej Schwenningen) związane jest z osadnictwem niemieckim.

Po utracie niepodległości lewobrzeżna część Mazowsza znalazła się w zaborze pruskim, a więc we władaniu kraju protestanckiego. W Prusach rozpoczęto przygotowania do kolonizacji, która trwała od roku 1801 do momentu utworzenia Księstwa Warszawskiego (1807), które objęło ziemie drugiego i trzeciego zaboru pruskiego. Kolonizatorzy mieli zasiedlić przejęte przez Króla Pruskiego dobra królewskie i duchowne. Pochodzili oni głównie z terenów południowozachodniej Rzeszy niemieckiej, często z rejonów objętych głodem (źródło).

Około roku 1842 wsie wokół Starej Iwicznej oddzielają się i tworzą odrębną filię w ramach parafii w Pilicy. Społeczność wydziela teren (4 morgi) na kościół, dom pastora i szkołę. Kościół w Starej Iwicznej, początkowo drewniany, został wybudowany staraniem kolonistów w roku 1843. Ostatecznie od 1857 roku Stara Iwiczna jest już samodzielną parafią. W parafii nie ma jednak pastora, który przyjeżdża z Pilicy raz w miesiącu. Stały pastor pojawia się dopiero od roku 1928 w związku z wybudowaniem murowanego budynku dla szkoły parafialnej, pastora, kantora i gospodyni. Pierwszym stałym pastorem jest Waldemar Gaster (1929 – 1939). Po 1939 roku zarząd parafia został przeniesiony do Warszawy i zarządzał nią Arthur Besocke. Przy kościele powstał cmentarz, który działa do dnia dzisiejszego. Na terenie cmentarza  znajduje się kilkanaście nagrobków potomków kolonistów. Większość nagrobków pochodzi z przełomu XIX i XX w. Są one wykonane głównie z piaskowca, rzadko z granitu (źródło). W 1852 wybudowano Szkołę Ewangelicką. Obecny kościół murowany został wybudowany na miejscu drewnianego w roku 1893 według projektu Możdżeńskiego i kierownictwem robót Rudzińskiego. Rok wcześniej rozpoczęto wypalać na miejscu cegły i gromadzić drewno. Koszty budowy, zgodnie z doniesieniami ówczesnej prasy, to 21 383 ruble. Kościół wyświęcono 31(?) września 1898 roku.

W roku 1944 większość ewangelików została ewakuowana do Niemiec. Po zniszczeniach wojennych kościół odbudowywał m.in. ks. Feliks Teodor Gloeh (1885 – 1960), dla którego parafia w Starej Iwicznej była ostatnią placówką pracy. Ks. Feliks Teodor Gloeh współpracował z ks. płk Ryszardem Paszko, pierwszym naczelnym kapelanem ewangelickim w WP, przy adaptacji byłej cerkwi przy ul. Puławskiej na kościół ewangelicki, garnizonowy (źródło).
Dziś piaseczyńscy ewangelicy to potomkowie tych co zostali, przybyszów z Warszawy oraz tych, którzy przystąpili do Kościoła w drodze konwersji. Liczba ewangelików w gminie należących do obu Parafii Ewangelicko – Augsburskich w Warszawie to kilkadziesiąt osób (źródło) .

Parafia

22 stycznia 1979 roku ks. Stanisław Hałabuda został mianowany wikariuszem parafii św. Anny w Piasecznie z obowiązkiem zorganizowania ośrodka duszpasterskiego w Starej Iwicznej. 22 stycznia 1979 roku ks. Stanisław zostaje również rektorem kościoła poewangelickiego w Starej Iwicznej. Dzięki staraniom ks. Stanisława w dniu 22 czerwca 1979 roku zawarto umowę kupna kościoła, plebanii, cmentarza i przyległych gruntów. Z ramienia Kościoła Rzymsko – Katolickiego umowę podpisywał ks. Stefan Książpolski (proboszcz parafii św. Anny w Piasecznie). Kościół i plebania popadły w znaczną ruinę, więc najważniejszym zadaniem była odbudowa i kapitalny remont budynków. Prace remontowe rozpoczęły się już 26 kwietnia 1979 roku. Większość prac była wykonywana przez parafian nieodpłatnie. Poświęcenia kościoła dokonał 30 kwietnia 1980 roku ks. biskup Jerzy Modzelewski. Pięć dni wcześniej ks. kardynał Stefan Wyszyński wydał dekret na mocy, którego kościół uzyskał tytuł Zesłania Ducha Świętego. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Stanisław Hałabuda. Pełnił on swoją funkcję od 31 października 1983 roku do 4 września 1995 roku kiedy to zastąpił go ks. Andrzej Kwaśnik. Obecnie ks. Stanisław jest rezydentem parafii.

Uroczysta konsekracja świątyni nastąpiła 21 września 2003 roku. Uroczystości przewodniczył ks. kardynał Józef Glemp , a prowadził ks. prałat Józef Górzyński, ceremoniarz księdza Prymasa.